قصه ی تلخ سرنوشت

وقتی خدای آسمون بنده هاشو می آفرید.
رو پیشونی هر کسی قصه سرنوشتی چید
با قلم خوشبختیها
با جوهر طلایی رنگ
رو پیشونیها می نوشت قصه خوب سرنوشت
وقتی که نوبتم رسید
مرغک بخت من پرید
قلم نوک طلا شکست
جوهر فقط سیاهی زد
وقتی خدا اینجوری دید
از مرغ غم یه پر کشید
با قلم بدبختیها
با جوهر سیاهیها
رو پیشونی من نوشت :
" قصه تلخ سرنوشت

                                        (ماه تیسا)    

...قلب

...من بر قلب سنگي ات بوسه مي زنم كه با من صادق بود

(مريم)

...سرنوشت

...خندان نگه داشتن لب ها در زمان گريستن قلب

...و تظاهر به خوشحالي در اوج غمگيني

...و چه دشوار و طاقت فرساست گذراندن روزهاي تنهايي و بي ياوري

...در حالي كه تظاهر مي كني هيچ چيز برايت اهميت ندارد

...اما چه شيرين است در خاموشي و تنهايي به حال خود گريستن

...و باز هم نفرين به تو اي سرنوشت

...دل من

مطمئن باش ، برو ضربه ات كاری بود ، دل من سخت شكست و چه زشت به من و سادگیم خندیدی به من و عشقی پاك ، كه پر از یاد تو بود و به این قلب یتیم كه خیالم می گفت تا ابد مال تو بود تو برو تا راحت تر تكه های دل خود را آرام سر هم بند زنم

(مریم)

خدايا اين منم كه جوينده ي توام يا تويي كه در پي مني؟!

خدايا در رهگذر زمان چه بسيار مرا ياري كردي بي آنكه از تو خواسته باشم ؛ چه بسيار خوبي ها كه مرا كردي و بدي هايم را پوشاندي و مرا كه در تاريكي ها و كوچه پس كوچه هاي غريب زمانه و در ميان اوهام پوچ و خيالي دهر و مردمان يك رنگ و همه رنگ سرگشته و حيران بودم،راهم دادي و اين منم كه نه به خود بلكه به حكم فطرت پاك خويش به سويت مي آيم

(مریم)

خشم لبریز از مهربانی

مهرباني و لطافت مادر را بارها ياد کرده ايم و ستوده ايم، ولي من، لحظه هاي ناب خشم و قهر او را نيز مي ستايم؛

لحظاتي که پايم در راه مي لغزيد و سوي بيراهه مي رفتم؛

لحظاتي که دست به خطا مي بردم و از سر جهل راه عصيان پيش مي گرفتم.

نه به کلام او دل مي سپردم و نه به نگاه زنهار زده اش وقعي مي نهادم.

سر در جيب جهالت فرو کرده، راه خود مي رفتم و او چون کوهي سترگ، راه بر من مي بست.

چون رودي خروشان مي خروشيد،

آن گونه که خود را خردتر از آن مي ديدم که نافرماني کنم

و چه زود پرده جهالتم دريده مي شد و چشم دلم گشوده، و مي ديدم

که با آن خشم لبريز از مهرباني اش، چگونه راه مرا بر پرتگاه خطا بسته است

و آن گاه، فروتنانه به سپاسش مي نشستم.

روز مادر رو به مادر خودم و تمامی مادران مهربان دنیا تبریک می گویم

مادر عزیزم می دانم که با هیچ هدیه ای نمی توانم زحماتت را سپاس گویم

مادرم روزت مبارک

                                               (ماه تیسا)

...مرگ من

در بهاری روشن از امواج نور

             در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

             مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

            روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای زامروز ها و دیروز ها

           دیدگانم همچو مر مر های سود

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

            من تهی خواهم شد از فریاد و درد

خاک می خواند مرا هردم به خویش

          می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقان نیمه شب

          گل به روی گور نمناکم نهند

لیک دیگر پیکر سرد مرا

          می فشارد خاک بی احساس قبر

بی تو دور از ضربه های قلب تو

          قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

بعد ها نام مرا باران و باد

            نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گم نام می ماند به راه

          فارغ از افسانه های نام و ننگ

                                                   (ماه تیسا)

...بوی یاس

عجلی گو تا فرج اید پدید

(ماه تیسا)

دختر ها

دخترها مثل سيب هاي روي درخت هستند

بهترين هايشان در بالاترين نقطه درخت قرار دارند

پسرها نمي خواهند به بهترين ها برسند چون مي ترسند سقوط کنند و زخمي بشوند

بنابراين به سيب هاي پوسيده روي زمين که خوب نيستند

اما به دست آوردنشان آسان است، اکتفا مي کنند

سيب هاي بالاي درخت فکر مي کنند مشکل ازآنهاست درحالي که آنها فوق العاده اند

آنها فقط بايد منتظر آمدن پسري بمانند که آن قدر شجاع باشد که بتواند از درخت بالا بيايد

تقدیم به دوستای خوبم و همه ی دختر خانومای گل

                                                     (ماه تیسا)

...دل من

                             همه رفتن کسی با ما نموندش

کسی خط دل ما رو نخوندش

                             همه رفتند ولی این دل ما رو

همون که فکر نمی کردم سوزوندش

                                              (ماه تیسا)

تسلیت

                               (ماه تیسا)